De twintigste eeuw begon met een knal. Na de intense zomer van 1914 leek de vrije uitwisseling van cultuur definitief voorbij. Toch bleef de droom van een Europese gemeenschap der letteren levendig. Veel mensen werkten hard aan het herstel van de culturele banden tussen Nederland en de buurlanden, waarbij literatuur een cruciale rol speelde. Als een klein land tussen grote machten was Nederland sterk beïnvloed door externe invloeden. In “Europese papieren” komen diverse dichters en denkers aan bod die contact zochten met gelijkgestemden in het buitenland en hun schrijfvaardigheden aanscherpten door het werk van buitenlandse kunstenaars. Hun inspanningen raakten aan de kern van de grote vraagstukken uit het interbellum: politieke radicalisering, ideologische polarisatie, economische problemen en toenemende migratie. Hoewel namen als Albert Verwey, Martinus Nijhoff, Menno ter Braak en E. du Perron bekend zijn gebleven, waren ook hun inmiddels vergeten tijdgenoten minstens zo fascinerend. Wie waren deze Nederlandse schrijvers, critici, vertalers en andere culturele bemiddelaars, welke rollen vervulden ze en wat stond er voor hen op het spel?