‘U zult geen beelden maken…’. Hoewel theologen en exegeten het tweede gebod uitgebreid hebben geanalyseerd, wat betekent het vanuit een filosofisch oogpunt om geen beelden te creëren? Dit boek onderzoekt deze vraag aan de hand van moderne Franse fenomenologie. Het fungeert als een kennismaking met de nieuwe fenomenologie en richt zich, naast Levinas, ook op minder bekende filosofen in het Nederlandse taalgebied, zoals Jean-Luc Marion en Michel Henry. In een netwerk van interpretaties waarin Descartes, Malebranche, Husserl, Heidegger, Bergson, Levinas, Henry en Marion elkaars werk lezen, ontstaat een fenomenologie van het beeldverbod. Emmanuel Levinas beschouwt de problematiek van beelden als een kwestie van tijd: het beeld doet geen recht aan het onherroepelijke verloop van tijd en trekt de tijd op geforceerde wijze terug. Vanuit deze thematiek wordt Levinas’ filosofie gezien als een filosofie van voorbijgaan en vergeten.