In zijn onderzoek richt Berkhout zich op de gangbare praktijk van afschrijving volgens goedkoopmansgebruik bij bedrijfsmatig vastgoed. Hij probeert te achterhalen wat afschrijven fiscaal gezien betekent. Om dit te doen, onderzoekt hij de grenzen van het afschrijven. Allereerst verzamelt en bestudeert de auteur relevante uitspraken, kritieken, visies en ideeën, zoals die zijn vastgelegd in jurisprudentie en literatuur uit binnen- en buitenland. Al snel wordt duidelijk dat de term afschrijven niet eenduidig gedefinieerd is. Berkhout neemt het fiscale recht als uitgangspunt, maar maakt ook gebruik van inzichten uit het civiele recht (BW), vastgoedkunde (bouw en beheer), accountancy (IAS, Richtlijnen jaarverslaggeving), bedrijfseconomie (Limperg en Van der Schroeff), investeringsanalyse (DCF en IRR) en taxatieleer (waardebegrippen), waar dat nuttig en toegestaan is. De studie is als volgt gestructureerd. Na een inventarisatie van begripsbepalingen (de ratio van afschrijven), wordt ingegaan op de vraag waarop wordt afgeschreven; met andere woorden, wat is het afschrijvingsobject? Vervolgens bespreekt Berkhout het afschrijvingspotentieel (fiscale kostprijs minus restwaarde) en gaat hij uitgebreid in op verschillende soorten gebruiksduur en diverse afschrijvingssystemen. In het voorlaatste hoofdstuk behandelt hij of afschrijving ook door andere (fiscale) factoren wordt beïnvloed. De auteur sluit af met zijn conclusies en aanbevelingen.