Geestelijke maagden stonden buiten het kloosterleven en waren evenmin gewone leken. Ze leefden een religieus leven midden in de samenleving, met een focus op geloofsonderwijs en de zorg voor zieken of armen. Hoewel de katholieke kerk hun levenswijze niet als een religieuze staat erkende, speelden deze kuise, in zwart geklede vrouwen een cruciale rol in het beeld van de katholieke kerk in de zeventiende eeuw. Ze droegen bij aan de wederopbouw van de kerk in de Republiek, waar de katholieke eredienst sinds 1581 door de overheid verboden was. Dankzij hun inzet konden priesters hun zielzorg grotendeels in het geheim voortzetten. Geestelijke maagden fungeerden als bruggenbouwers tussen geestelijkheid en leken, en hadden een belangrijke functie in de processen van confessionalisering.