De twintigste eeuw stond bekend als ‘de eeuw van het kind’. Ellen Key voorspelde in haar boek uit 1900 dat kinderen meer vrijheid zouden krijgen van strikte opvoedkundige methoden, wat ook werkelijkheid werd. Kinderen kregen de kans voor een meer spontane ontwikkeling. Toch lijkt deze vrijheid nu te ver te zijn doorgeschoten. Kinderen zijn tegenwoordig vooral ‘bevrijd’ uit hun eigen kinderwereld door de onvermijdelijke blootstelling aan volwassen massamedia, zonder enige censuur of pedagogische begeleiding. Hierdoor lijken kinderen eerder volwassen te worden. Opvattingen over opvoeding zijn nog steeds gebaseerd op ideeën uit de 18e eeuw en negeren deze verandering. Er ontbreekt een duidelijk beeld van opvoedingsdoelen. Volwassenheid wordt niet meer getoond, omdat de hedendaagse volwassene, volgens traditionele normen, vrij onvolwassen is: ze experimenteren met relaties, zijn vaak ongehuwd en volgen hun leven lang onderwijs. Het duidelijk formuleren van opvoedingsdoelen is bijna onmogelijk geworden. De focus op empirisch onderzoek heeft het risico vergroot waar de Nederlandse pedagoog Langeveld zo voor waarschuwde: dat empirische data over ontwikkeling worden gezien als richtlijnen voor opvoeding. Hierdoor is de pedagogiek nu gekenmerkt door een gebrek aan volwassenheid. Dit essay pleit voor een pedagogiek die zich weer durft te richten op de bezinning over de doelstellingen van opvoeding. Het adviseert daarbij terug te grijpen op het klassieke denken over middelen en doelen, zoals dat van de ten onrechte bekritiseerde 19e-eeuwse pedagoog Herbart. De auteur, Willem Koops, is hoogleraar ontwikkelingspsychologie aan de Universiteit Utrecht en de Vrije Universiteit Amsterdam.