Het tweede deel van de zevendelige reeks over de geschiedenis van Amsterdam behandelt de Beierse periode van 1350 tot 1425. De auteur beschouwt deze fase als ‘de jongelingsjaren’ van de stad, waarin Amsterdam zich na een ‘ernstige en harde strijd om zelfstandig te blijven bestaan’, ontwikkelde tot ‘de beroemdste en welvarendste stad van Holland’. In die tijd was Amsterdam betrokken bij diverse conflicten, waaronder onbekende oorlogen zoals de Friese en Arkelse oorlogen, en andere verdeeldheden, waarbij de stad eerst ‘Hoeks’ en later ‘Kabeljauws’ werd. Dit alles bezorgde Amsterdam niet alleen aanzienlijke politieke macht, maar maakte het ook tot ‘de belangrijkste handelsstad van Holland’. De auteur betreurt het verlies van de zogenaamde Stadsrekeningen, die ‘door de tijd zijn weggespoeld en verdwenen’, omdat ze de beste gids zouden zijn geweest ‘door de duistere paden van het verleden.’ Jan ter Gouw (1814-1894, onderwijzer) was een kenner van de geschiedenis van Amsterdam. In zijn vrije tijd schreef hij talrijke boeken over zijn geliefde stad, soms samen met Jacob van Lennep en onder het pseudoniem Joannis Aurelius, waarbij hij grondig archiefonderzoek deed. Hoewel Ter Gouw het 18e-eeuwse standaardwerk van Jan Wagenaar over de hoofdstad waardeert, vindt hij toch dat hij ‘van de grond af aan opnieuw moet beginnen’ en nauwgezet de stadsregisters moet bestuderen. Over deze zelfopgelegde ‘gigantische taak’ zegt Ter Gouw dat ‘geen andere aansporing mij daartoe heeft gedreven dan de liefde voor mijn geboorteplaats’. De serie, geschreven tussen 1879 en 1891, bestrijkt ‘de vroegste periode tot juni 1578’.