In dit uitgebreide naslagwerk onderzoekt Joop van der Horst, hoogleraar Nederlandse taalkunde aan de Katholieke Universiteit Leuven, de evolutie van de Nederlandse syntaxis. Op een duidelijke en gestructureerde manier beschrijft Van der Horst de veranderingen in de zinsbouw vanaf de oudste overgeleverde teksten (zoals de Wachtendonckse Psalmen en Williram) tot het moderne Nederlands. Elk stadium is zorgvuldig gedocumenteerd met citaten en voorbeeldzinnen, compleet met bronvermeldingen, om te illustreren welke constructies in die tijd gebruikelijk waren. Deze tweedelige set is verdeeld in zeven delen, elk gericht op een specifieke periode in de ontwikkeling van het Nederlands: I Oudnederlands, II Middelnederlands 1200-1350, III Middelnederlands 1350-1500, IV de 16e eeuw, V de 17e eeuw, VI de 18e eeuw, en VII de 19e, 20e en 21e eeuw. Wat opvalt, is de consistente structuur van de afzonderlijke delen. In elke periode worden de verschillende aspecten van de syntaxis in precies dezelfde volgorde behandeld, waardoor het mogelijk is om de veranderingen door de tijd heen ‘horizontaal’ te volgen. Naast een overzicht per periode biedt het boek de lezer inzicht in de diachronische ontwikkeling van de syntaxis, en maakt het opzoeken en vergelijken eenvoudig. Nog nooit eerder is een vergelijkbaar instrument ontwikkeld voor de beschrijving en het onderzoek van de Nederlandse zinsbouw. De Geschiedenis van de Nederlandse syntaxis is een essentieel referentiewerk voor iedereen die interesse heeft in de oorsprong van de Nederlandse taal.