In ‘Gifgas, ziektekiemen en oorlog’ onderzoekt Gerard Aalders de reden waarom chemische en biologische wapens wel tijdens de Eerste Wereldoorlog, maar niet in de Tweede Wereldoorlog werden ingezet.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd gifgas op grote schaal gebruikt, en hoewel minder bekend, werden er destijds ook biologische wapens toegepast. Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog hadden beide partijen aanzienlijke voorraden van zowel gifgassen als biowapens. De technologieën om deze dodelijke wapens effectief in te zetten waren bovendien sterk verbeterd. Op Japan na, dat gas- en biowapens zoals pest en cholera tegen China gebruikte, hebben de overige strijdende naties geen gebruikgemaakt van dergelijke wapens. De vraag die hierbij rijst is: waarom gebeurde dit niet?

Uit het onderzoek blijkt dat de mensheid al millennia vóór onze jaartelling chemische en biologische wapens gebruikte, hoewel ze toen nog niet onder die namen bekend stonden. Tegenwoordig hebben bijna alle landen het Verdrag van Genève uit 1972 ondertekend, dat het gebruik, de ontwikkeling en de opslag van chemische en biologische wapens verbiedt. Helaas wordt dit verdrag nog steeds veelvuldig overtreden.

‘Gifgas, ziektekiemen en oorlog’ biedt een inzicht in de geschiedenis van meer dan vierduizend jaar van deze ‘sluip- en gluipwapens’.