In het boek “Vuur, vuur!” (2021) beschrijft Tom Phijffer het leven van Edouard Carolus, bekend als meneer Slotering uit Multatuli’s “Max Havelaar”, en zijn mysterieuze dood eind 1855. Het verhaal krijgt een vervolg in “Goena goena in Lebak”, waarin de focus ligt op Mijntje Carolus, de weduwe Slotering. Haar tragische lot en de verbinding met Eduard Douwes Dekker, die begin 1856 als opvolger van haar man in Lebak arriveert, worden uitgediept. Lebak, gelegen in Bantam (West-Java), is een afgelegen gebied waar de arme bevolking wordt uitgebuit door de regent Karta Nata Negara en zijn schoonzoon. Njonja Slotering is ervan overtuigd dat haar man vermoord is. Phijffer legt de nadruk op de innerlijke wereld van deze Indo-Europese weduwe en haar perspectief. Hij contrasteert het inheemse geloof, goena goena, met de angst die Europese ambtenaren ervaren, en belicht de belangrijke interactie tussen njonja Slotering als ‘inlandse dame’ en de verindischte Dekker. In een ingezonden brief in de Amsterdamsche Courant in 1859 waarschuwde Dekker tegen de toepassing van westerse principes op oosterse zaken, voorafgaand aan zijn scherpe kritiek op het koloniale beleid. Phijffer benadrukt dat de Havelaar-geschiedenis telkens opnieuw verteld moet worden en in de juiste historische context geplaatst, om het belang van Multatuli’s protest te begrijpen. Met “Goena goena in Lebak” levert Phijffer tevens een kritische blik op de moderne postkoloniale literatuurwetenschap. Tom Phijffer (1965) is zowel advocaat als schrijver. Hij publiceerde in 2000 “Het gelijk van Multatuli”, dat in 2001 bekroond werd met de Sjaalman-prijs. Behalve zijn werk als huurrechtspecialist schrijft Phijffer ook over literaire onderwerpen, waaronder Multatuli en postkoloniale literatuur. Samen met “Vuur, vuur!” en “Het gelijk van Multatuli” vormt “Goena goena in Lebak” een samenhangende literaire studie over Max Havelaar.