In het afgelopen decennium is er een opmerkelijke verandering gaande binnen de wereld van politiek, beleid en bestuur. Hoewel breed wordt aangenomen dat het idee van maatschappelijke maakbaarheid verouderd is, bemoeit het bestuur zich juist steeds intensiever met het dagelijks leven van burgers: van binnen de muren van hun huizen tot in de wijken, op de arbeidsmarkt en tijdens hun vrije tijd. Wat hierbij opvalt, is dat maatschappelijke organisaties, bedrijven en burgers zelf steeds vaker medeverantwoordelijk worden gehouden voor de uitvoering van bestuurlijke taken. Deze ontwikkeling leidt tot wat men ‘gulzig bestuur’ noemt: een bestuursstijl die burgers en organisaties probeert te motiveren tot meer betrokkenheid bij publieke zaken. Deze uitgave onderzoekt de oorsprong van dit fenomeen, welke vormen het aanneemt, en hoe deze te verklaren zijn. De centrale stelling luidt dat gulzig bestuur een pathologisch antwoord is op een drievoudig ‘moderniseringstrauma’. Het ideaal van de verzorgingsstaat vervaagt, het gezag van de overheid neemt af, en de zelfordening van de maatschappij verdwijnt. Gulzig bestuur symboliseert een angstige poging om deze ontwikkelingen tegen te gaan en om maatschappelijke orde te scheppen, juist nu deze steeds moeilijker te handhaven is. Op de hedendaagse ‘laatmoderne’ problemen wordt gereageerd met een krampachtige, ‘vroegmoderne’ reflex, wat leidt tot falend bestuur. Wat deze diagnose betekent voor de mogelijkheden van ‘goed bestuur’, en in het bijzonder voor de onderzoeksagenda op dit terrein, vormt het afsluitende deel van de discussie. Hierbij wordt gepleit voor een ‘Weberiaanse’ zoektocht naar de ideaaltypische kenmerken van ‘laatmodern bestuur’.