De jurist H.R. Hoetink (1900-1963) was van 1929 tot 1934 hoogleraar aan de Rechtshogeschool van Batavia en daarna aan de Gemeente Universiteit van Amsterdam. Hij stond bekend om zijn uitgesproken meningen. In Indië koos hij ervoor zich niet aan te sluiten bij zijn ‘neo-ethische’ collega’s van De Stuw. Terug in Nederland werd hij actief als lid van het Comité van Waakzaamheid. Tijdens de oorlog bracht hij drie maanden door als gijzelaar in kamp Amersfoort en dook vervolgens onder. In 1946 werd hij de eerste voorzitter van het Humanistisch Verbond. Als rector magnificus van de UvA kreeg hij te maken met de Suys-kwestie, wat leidde tot een conflict met zijn vriend Jan Romein. Deze intellectuele biografie belicht Hoetinks humanistische overtuigingen en plaatst ze in een breder filosofisch perspectief. Daarnaast wordt er uitgebreid ingegaan op zijn opvattingen over methodologie en geschiedtheorie, waarmee hij als jurist en rechtshistoricus een unieke richting insloeg.