Wanneer je een Rabobank-filiaal binnenloopt, valt niet meteen op wat deze bank onderscheidt van andere financiële instellingen. Het is pas na langer zakendoen met de Rabobank of na een verdieping in haar achtergrond dat duidelijk wordt wat deze bank uniek maakt. Hoewel veel mensen weten dat de Rabobank zijn oorsprong in de landbouwsector heeft, is minder bekend dat de lokale Rabobanken coöperatieve verenigingen zijn. Deze banken zijn voortgekomen uit de Boerenleenbanken en Raiffeisenbanken, die oorspronkelijk waren opgericht om boeren voordelig krediet te bieden. In 1898 vormden de eerste lokale banken twee centrale organisaties. Door de uitbreiding van diensten en toenemende concurrentie fuseerden deze centrales in 1972 tot Rabobank Nederland. De ontwikkeling van de bank tot een veelzijdige financiële dienstverlener en de impact hiervan op de relatie tussen de Centrale Bank en de aangesloten banken worden uitgebreid behandeld in deze studie. Sinds de fusie behoort de Rabobank tot de drie grootste banken van Nederland en heeft ze internationaal aanzien verworven, terwijl de coöperatieve structuur een onderscheidend kenmerk bleef. Dit maakt de Rabobank tot een ‘coöperatief alternatief’ voor haar leden en klanten. Het boek “Het coöperatieve alternatief”, geschreven in opdracht van Rabobank Nederland door historici van de Universiteit Utrecht, biedt een levendige en gedetailleerde blik op de geschiedenis van de Rabobank, geplaatst in de context van de veranderende Nederlandse samenleving. Bij een bezoek aan een Rabobank-kantoor zie je vriendelijke medewerkers die klanten helpen, terwijl anderen achter computers werken of met papieren en geld bezig zijn. Informatie over bankproducten, verzekeringen en beleggingen is overal aanwezig. Het is pas na een diepere kennismaking met de Rabobank dat je ontdekt wat haar anders maakt dan andere financiële instellingen. De kantoren zijn vaak te vinden in dorpscentra naast de kerk en het gemeentehuis, en de lokale Rabobanken functioneren als coöperaties die krediet aan hun leden verstrekken. Om te lenen bij een Boerenleenbank of Raiffeisenbank moest men lid worden van deze lokale coöperaties, die door gekozen vertegenwoordigers werden bestuurd. De leden stonden garant met hun vermogen voor de bank. In 1898 werden de Coöperatieve Centrale RaiffeisenBank in Utrecht en de Coöperatieve Centrale Boerenleenbank in Eindhoven opgericht om de lokale banken te ondersteunen en de oprichting van nieuwe boerenleenbanken aan te moedigen. Door de samenwerking tussen deze centrales en lokale initiatieven ontstond een uitgebreid netwerk van banken op het platteland. De fusie van de centrales in 1972 leidde tot de oprichting van Rabobank Nederland, waarmee de bank sindsdien tot de top drie van Nederlandse banken behoort.