In 1827 maakte Willem Gabriel Vervloet (1807-1847) op luidruchtige wijze zijn entree in de boekenwereld van Den Haag. Zijn opvallende reclamemethoden bleken succesvol. Hij groeide uit tot de belangrijkste importeur en voorstander van Franse romantische literatuur, die herdrukt werd op Belgische persen. Daarnaast kende hij ook voorspoed als uitgever van een tijdschrift dat volledig gewijd was aan vertaalde buitenlandse literatuur. Maar halverwege de jaren dertig ging het mis: zijn vertaler startte een rechtszaak tegen hem vanwege zijn koppige houding, en Vervloet verloor. Om een faillissement te vermijden, begon hij op grote schaal documenten te vervalsen. Tijdens een spraakmakend proces, waarbij de hele stad Den Haag gespannen toekeek, werd hij veroordeeld tot acht jaar gevangenisstraf in het tuchthuis te Leeuwarden. Daar stierf hij in volledige vergetelheid. Zelfs de kranten, die eerder vol hadden gestaan over zijn zaak, zwegen. Dit boek brengt de opkomst en ondergang van deze sluwe uitgever uit de obscuriteit naar voren.