Het ouder worden is een fenomeen dat altijd heeft bestaan, maar veel cruciale aspecten ervan zijn tegenwoordig anders dan voorheen. Door ingrijpende veranderingen is de relatie tussen leeftijd en ouder worden minder eenduidig geworden. Waar een eeuw geleden slechts weinigen de pensioengerechtigde leeftijd bereikten, is dit tegenwoordig voor velen realiteit. De levensverwachting is aanzienlijk gestegen, terwijl mensen eerder stoppen met werken en paradoxaal genoeg ook eerder als ‘oudere’ worden beschouwd. Dit creëert de paradox van de steeds jongere oudere. Deze paradox heeft nog een dimensie: hoewel veroudering onvermijdelijk blijft, ligt de focus niet op het goed ouder worden, maar op het jong blijven. De veranderde levensloop wordt nu vooral benaderd vanuit belangenbehartiging, met zorgen over de betaalbaarheid van pensioenen en zorgvoorzieningen. Het enige positieve vooruitzicht lijkt te zijn om zo lang mogelijk te leven en tegelijkertijd jong te blijven, mede dankzij de antiverouderingsindustrie. Jan Baars biedt na een diepgaande analyse van deze problemen een vernieuwende kijk op ouder worden door fundamentele vragen te stellen. Hij bestudeert een breed scala aan gerontologische theorieën en benaderingen en ontwikkelt het idee dat ouder worden geen ziekteproces is, maar een existentieel proces dat zowel toenemende kwetsbaarheid als een rijkdom aan ervaring met zich meebrengt. Jan Baars is bijzonder hoogleraar Interpretatieve Gerontologie aan de Universiteit voor Humanistiek in Utrecht en doceert filosofie aan de Universiteit van Tilburg.