In de ontvangst van Jacques Lacans werk krijgt zijn interesse in Paul Claudels oeuvre weinig aandacht. Dit boek verdiept zich in Lacans ideeën over de rol van de psychoanalyticus in therapie, aan de hand van zijn interpretatie van Claudel. Het eerste deel schetst de kern van Lacans denken over verlangen. Vervolgens onderzoekt het tweede deel de overgang van een tragische leegte van betekenissen naar een leven dat als komedie wordt ervaren. Het derde deel benadrukt wat volgens Lacan het centrale thema in Claudels werk is: de ondermijning van vaderlijk gezag en het verval van een bepaald soort autoriteit. De daaropvolgende vraag is hoe de rol van de analyticus zich verhoudt tot deze ondermijning van autoriteit. Moet de analyticus inspelen op de behoefte aan meer vaderlijk gezag, of moet hij zijn volledige neutraliteit handhaven? Het vierde deel behandelt de kwestie of het unieke genot van de analyticus voordelig kan zijn voor de analysant en hoe dit in therapie toegepast kan worden.