Justine Mol (1949) wordt in haar eigen huis overvallen. Haar levensmotto is altijd geweest om verbonden te blijven, ongeacht de omstandigheden. Tot haar eigen verbazing slaagt ze hier ook in wanneer ze door twee mannen wordt vastgebonden, beroofd en gewond. Ze zoekt menselijk contact met hen en begint een onderhandeling. De wijze waarop ze haar ervaring verwoordt, toont haar vertrouwen in de fundamentele goedheid van de mens. Deze ervaring heeft dat vertrouwen niet doen wankelen. Door de manier waarop zij over de overval en de daaropvolgende drie weken denkt en schrijft, ziet ze het als een boeiende en leerzame gebeurtenis. Mol nodigt ons uit om te beseffen dat onze taalkeuze direct invloed heeft op onze gemoedstoestand en op de kwaliteit van onze relaties met anderen. Door te oefenen in een taal van mededogen en verbinding, kunnen we gelukkiger worden en een gezondere samenleving creëren.