Het vermogen om te observeren roept vaak gemengde reacties op in het kleuteronderwijs. Aan de ene kant is elke kleuterleid(st)er overtuigd van het belang van observatie en bereid om daar flink in te investeren. Aan de andere kant ontstaat er frustratie, omdat deze tijdrovende activiteit weinig tastbare resultaten oplevert. De afgelopen jaren zijn er talloze pogingen gedaan om een bruikbaar, werkbaar en hanteerbaar observatiesysteem te ontwikkelen. Elke school – en soms zelfs elke individuele leerkracht – heeft zijn eigen observatielijst gemaakt. Dit heeft geleid tot een onoverzichtelijke diversiteit aan observatiemethoden. “Ik zie alleen de tranen” wil de lezer helpen om het overzicht te behouden. Wat is er allemaal beschikbaar? Welke criteria zijn van belang voor de bestaande opties? Wat zijn de voor- en nadelen van de verschillende alternatieven? Welke (deel)vaardigheden zijn nodig voor het gebruik van een specifieke methode? Elk hoofdstuk richt zich op een duidelijk gedefinieerde deelvaardigheid.