Aan het einde van de 11e eeuw leidde de herwaardering van het Romeins recht tot het ontstaan van de Europese rechtstraditie. Gedurende de Late Middeleeuwen en de Nieuwe Tijd ontwikkelde het recht zich tot een zelfstandige en goed onderbouwde wetenschap die zich uitbreidde tot in de verste uithoeken van Europa. De rechtsgeleerdheid, gebaseerd op het Romeins recht, vormt de basis van de Europese rechtstraditie. Hoewel de verschillende Europese landen hun eigen nationale rechtssystemen hebben ontwikkeld, zijn ze – met uitzondering van Engeland – allemaal beïnvloed door deze gemeenschappelijke traditie. Dit boek verkent de historische ontwikkeling van de Europees-continentale rechtstraditie. Omdat het Romeins recht een centrale rol in deze geschiedenis speelt, begint het verhaal niet in de 11e eeuw, maar in het oude Rome. De rechtsgeschiedenis wordt bestudeerd binnen een bredere context, waarbij ook veel aandacht wordt besteed aan politieke en staatskundige gebeurtenissen. Daarnaast wordt de relatie tussen het recht en belangrijke cultuurhistorische bewegingen zoals het humanisme, de Verlichting en de Romantiek belicht.