Landen worden steeds vaker geconfronteerd met problemen die landsgrenzen overschrijden, wat leidt tot een groeiende afhankelijkheid van elkaar en een verhoogde kwetsbaarheid. Deze wederzijdse afhankelijkheid dwingt hen tot het vormen van duurzame, geïnstitutionaliseerde samenwerkingsverbanden, ook wel ‘regimes’ genoemd. In deze bundel worden dertien van zulke regimes onderzocht wat betreft hun functioneren en ontwikkeling. Het vormen van regimes is belangrijk in de ‘hoge politiek’, waarin mondiale en regionale samenwerking gericht is op vrede en veiligheid. Het samenwerkingsmodel dat binnen de Volkenbond ontstond, werd na de Tweede Wereldoorlog in de Verenigde Naties herzien, verder gecodificeerd, geïnstitutionaliseerd en uitgebreid. Na de oorlog domineerde interstatelijke samenwerking de aanpak van veiligheidskwesties, wat leidde tot bindende afspraken op gebieden als geweldsbeheersing, wapenbeheersing, ontwapening en bescherming van minderheden. Ook in de ‘lage politiek’ van sociaal-economische vraagstukken is samenwerking tussen staten binnen regimes steeds bepalender geworden. Organisaties zoals de Wereldhandelsorganisatie, het Internationaal Monetair Fonds en de Internationale Arbeidsorganisatie – om er een paar te noemen – zijn voorbeelden van het toenemende menselijke vermogen tot supranationale internationale organisatie. Dit overzichtswerk is in de eerste plaats bedoeld voor studenten in internationale betrekkingen, internationaal recht en toekomstige diplomaten. Maar gezien de groeiende interesse in internationale vraagstukken kan ook een breder publiek er profijt van hebben.