In deze tijd staat het kind centraal. Kinderen worden met veel aandacht omringd. Voor bijna elke leeftijdsgroep zijn er specifieke kledinglijnen, snacks, speelgoed en voeding beschikbaar. De ontwikkeling van elk kind wordt zorgvuldig gevolgd. Wanneer deze in gevaar komt, staan hulpverleners klaar om in te grijpen. De toekomst van kinderen, en daarmee ook die van de maatschappij, moet veiliggesteld worden.

Toch kent deze speciale zorg ook nadelen. We verliezen het zicht op de leefomstandigheden van kinderen en jongeren. In naam van de toekomst worden minderjarigen nauwlettend gevolgd en indien nodig individueel bijgestuurd. Echter, de collectieve behoeften van minderjarigen in onze samenleving – hier en nu – krijgen minder aandacht. Vaak worden kinderen gezien als volwassenen in wording.

Hoe beïnvloedt dit beeld de relatie tussen ouder en kind? Zijn ouders echt vooral gericht op de toekomst, of houden ze ook rekening met wie hun kinderen nu zijn? Is er ruimte voor kinderen om bij te dragen in het gezin? In dit boek zoeken de auteurs naar antwoorden op deze vragen. Ze onderzoeken hoe het beeld van kinderen in onze samenleving is ontstaan en welke rol het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind speelt in de ouder-kindrelatie. Ouders en kinderen komen aan het woord: hoe ervaren zij hun relatie, en hoe beleven ze kinderparticipatie binnen het gezin? “Kom je dat thuis eens vertellen?” is niet alleen een bron van inspiratie voor ouders en opvoeders, maar voor iedereen die met kinderen in contact komt.