Deze verzameling essays onderzoekt de verbindingen tussen kunst en geneeskunde. Hoewel de essays op het eerste gezicht heel verschillend zijn, is er een duidelijke rode draad zichtbaar. In ongeveer driekwart van de essays staat het brein centraal. Dit kan een brein zijn met bijzondere capaciteiten, zoals bij kunstenaars met synesthesie of individuen met een bijzondere hersenaandoening. Ook een uitzonderlijk creatief brein, zoals dat van Mozart, komt aan bod. Een ander terugkerend onderwerp is de invloed van lichamelijke kwalen op kunst en artistieke uitingen, zoals te zien is bij de handen van Sergei Rachmaninoff en zijn beroemde pianoconcerten. Voorbeelden hiervan zijn ook de oogziekte van Claude Monet, zichtbaar in zijn schilderijen uit de Giverny-periode, en hoe de narcistische en megalomane ideeën van Alexander Scriabine steeds meer zijn composities beïnvloedden. Hoewel elk essay op zichzelf gelezen kan worden, is het eerste essay een goede start. Erik Fokke (1950) werkt sinds 1987 als arts in Amsterdam en was docent aan de huisartsopleiding van het VUmc. Daarnaast volgde hij een muziekopleiding aan de Schumann Akademie en maakte hij tussen 1995 en 2006 tientallen muziekdocumentaires en componistenportretten voor VPRO Radio. Fokke publiceerde de biografie “Francis Poulenc. Monnik en kwajongen” bij Uitgeverij SUN en het audioboek “Mozart en de Lage Landen” bij Uitgeverij Rubinstein.