Tijdens de Bataafs-Franse periode (1795-1814) was de buitenlandse politiek van Nederland volledig gericht op het behoud van de staat. In de omgang met het dominante Frankrijk hanteerde men een tweevoudige strategie. Enerzijds was er een vorm van ‘statelijke ongehoorzaamheid’ bij het voldoen aan de zware verplichtingen, en anderzijds trachtte men de kwestie van het Nederlandse bestaansrecht te internationaliseren. Gedurende deze periode stond Maarten van der Goes van Dirxland, zoon van een Haagse burgemeester en de eerste Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken, tien jaar lang aan het hoofd van de Nederlandse diplomatie.

Van der Goes had één duidelijk doel: ervoor zorgen dat de naam Holland op de Europese kaart bleef staan. Zijn ambtstermijn kende echter een tragisch aspect. Hoewel hij besefte, zoals hij zelf aangaf, dat de gloriedagen van Tromp en De Ruyter voorbij waren en dat zijn grootste prestatie zou zijn om het ‘overgebleven geheel’ bijeen te houden, weigerde hij Napoleons uitspraak dat ‘Holland als een satelliet van een planeet is’ te accepteren. Pim Waldeck biedt in deze biografie, door het leven en de carrière van Maarten van der Goes, een vernieuwd inzicht in de Nederlandse buitenlandse politiek tijdens de overgang naar een nieuw tijdperk.