Dit boek richt zich op het structurele tekort aan mijnwerkers in de Luikse kolenindustrie. In de meeste mijnregio’s in West-Europa was het een uitdaging om genoeg arbeiders te vinden die zich langdurig aan de mijn wilden verbinden. Hierdoor werd vaak een beroep gedaan op arbeidsmigranten. In het Luikse bekken werd dit tekort na de Tweede Wereldoorlog echter zo nijpend dat er in extreme mate buitenlandse arbeidskrachten ingezet moesten worden. Leen Roels onderzoekt de strategieën die mijnwerkgevers toepasten om voldoende arbeidskrachten te werven. De oorzaken van het tekort en de pogingen om het op te lossen worden behandeld in vijf deelstudies. Deze studies belichten verschillende groepen op de arbeidsmarkt: naast lokale mijnwerkers zijn dit vrouwen, migranten, forenzen, grensarbeiders en, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog, ook krijgsgevangenen en ontheemden.