In 1795 verdeelde het revolutionaire Frankrijk de in 1794 veroverde Zuidelijke Nederlanden in negen departementen en annexeerde deze gebieden. Nedermaas was een van deze departementen en bleef bijna twintig jaar onder Franse heerschappij. Gedurende deze periode was de hoogste autoriteit steeds in Franse handen, maar er waren ook duizenden lokale bestuurders die uit de regio zelf afkomstig waren. Over het algemeen waren zij geen revolutionairen, maar mannen die probeerden het beste te maken van deze turbulente tijd van verandering. De bevolking en de bestuurders hadden vooral moeite met de kerkvervolging, de verplichte militaire dienst en de steeds zwaarder wordende belastingdruk. Een kleine elite voelde zich echter thuis binnen de Franse staat en wist hiervan te profiteren. Vooral in de kantons en gemeenten was er een opvallende continuïteit van lokale bestuurders, van het ancien régime via de Franse periode tot na de verdrijving van de Fransen door de geallieerden in 1814.