Simon Gorter (1838-1871), de vader van de bekende dichter en schrijver Herman Gorter, was een vooruitstrevende doopsgezinde predikant in Aalsmeer en Wormerveer. Hij had een uitzonderlijk talent voor schrijven, maar door zijn ziekte wist hij dat zijn tijd beperkt was. Tijdens een langdurig verblijf in het kuuroord Arcachon in Zuid-Frankrijk, begon hij zijn literaire ambities te realiseren. Hij schreef literaire en kunstkritieken voor het tijdschrift De Gids en werkte als journalist voor de kranten Het Vaderland en Het Nieuws van den Dag, waar hij uiteindelijk hoofdredacteur werd. Velen beschouwen hem als een belangrijk figuur in de literatuur en als een voorloper van wat later bekend werd als ‘new journalism’. De 108 gepubliceerde brieven bieden niet alleen een aangrijpende kijk op Gorters onvermijdelijke reis naar een vroege dood, maar ook op het studentenleven in Amsterdam, de doopsgezinde cultuur in het industriële Wormerveer, en de tragedie van het voortijdig beëindigde gezinsgeluk met zijn geliefde Johanna Lugt. De inleiding werpt licht op de historische context.