Aan het begin van 1947 trokken drie Nederlandse militairen samen met hun troepen gedurende vier weken moordend over het Indonesische eiland Sulawesi. Tijdens deze campagne werden ongeveer 1.550 ongewapende burgers om het leven gebracht, voedselvoorraden vernietigd en hele dorpen in de as gelegd. Zeventig jaar later delen overlevenden hun aangrijpende verhalen over de bloedbaden. Uit hun getuigenissen blijkt dat de militairen met nog meer wreedheid te werk gingen dan eerdere historische analyses hadden aangetoond. Bovendien vonden er meer executies plaats op diverse locaties dan tot nu toe was gedocumenteerd, met een hoger aantal slachtoffers tot gevolg. De oude vrouw Saniasah moest als kind toekijken hoe de mannen uit haar dorp eerst werden mishandeld en vervolgens één voor één werden doodgeschoten. Weduwe Tari doorzocht een stapel bebloede lichamen om het lichaam van haar vermoorde man te vinden. Ook na de gruweldaden stierven er nog mensen. Abdul Majid verloor zijn eenjarige zusje aan de hongerdood nadat de troepen alle voedselvoorraden in zijn dorp hadden vernietigd. De executies stonden in het teken van het onderdrukken van de opstand tegen de Nederlandse koloniale overheersing. De toenmalige machthebbers waren op de hoogte van deze praktijken, maar knepen een oogje dicht. Hoewel de executies volledig illegaal waren, is er nooit iemand voor het geweld gestraft. In ‘Massaexecuties op Sulawesi’ legt Manon van den Brekel deze gebeurtenissen bloot door middel van interviews met overlevenden op het eiland en met ondersteuning van documenten uit Nederlandse archieven.