Gedurende meer dan anderhalve eeuw is het Nederlandse staatsrecht opvallend onveranderd gebleven: de verhoudingen binnen en tussen regering en parlement worden nog steeds grotendeels bepaald door de regels die in 1848 door de grondwetgever zijn vastgesteld. Toch heeft het Nederlandse staatsbestel in de praktijk een geheel andere vorm aangenomen door de uitbreiding van staatsverantwoordelijkheden, de opkomst van politieke partijen en later de fragmentatie van het politieke landschap. Sinds het begin van de twintigste eeuw is de regulerende kracht van het geschreven staatsrecht daardoor verminderd. Dit is bijvoorbeeld zichtbaar in de relatie tussen regering en Tweede Kamer, het proces van kabinetsformatie en de rol van de Eerste Kamer. Bij dergelijke kwesties is het vaak moeilijk om de geldende normen van de feitelijke praktijk te onderscheiden. In dit proefschrift wordt voorgesteld om de ‘conventie’ in de Nederlandse constitutie te introduceren: een informele, bindende regel waarvan betrokken organen onder bepaalde omstandigheden kunnen afwijken. Door een analyse van deze term, die afkomstig is uit het Verenigd Koninkrijk, biedt dit boek inzicht in de wisselwerking tussen feiten en normen in de politieke sfeer, wat leidt tot een beter begrip van het Nederlandse (politieke) staatsrecht. Dit boek maakt deel uit van de Meijers-reeks, die onder verantwoordelijkheid valt van het E.M. Meijers Instituut voor Rechtswetenschappelijk onderzoek van de Faculteit der Rechtsgeleerdheid van de Universiteit Leiden. Het onderzoek is uitgevoerd in het kader van het facultaire onderzoeksprogramma ‘The Legitimacy and Effectiveness of Law & Governance in a World of Multilevel Jurisdictions’.