Deze studie onderzoekt de (juridische) problemen rondom de huidige wettelijke regeling van de schriftelijke wilsverklaring, waarbij de totstandkomingsgeschiedenis en toetsingspraktijk worden geanalyseerd. Sinds 2002 is het volgens art. 2 lid 2 van de Wet toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding (Wtl) voor een arts mogelijk om euthanasie toe te passen bij een patiënt die niet meer wilsbekwaam is, op basis van een schriftelijke wilsverklaring. De zorgvuldigheidseisen uit art. 2 lid 1 Wtl zijn hierbij ‘overeenkomstig van toepassing’. Dit roept de vraag op of er conflicten ontstaan, aangezien de arts nauwelijks met de patiënt kan communiceren over het verzoek, het lijden en mogelijke alternatieven.

De studie brengt de (juridische) problemen in kaart van de huidige wettelijke regeling van de schriftelijke wilsverklaring door de ontwikkeling en toetsingspraktijk (waaronder de ‘koffie-euthanasiezaak’ over euthanasie bij dementie) te analyseren. De studie onderzoekt welke alternatieve mogelijkheden denkbaar zijn, of aanpassing van de wet noodzakelijk is en hoe een dergelijk wetsvoorstel er concreet uit zou kunnen zien. Het boek biedt een diepgaande analyse van art. 2 lid 2 Wtl en bevat documentatie van (wets)voorstellen, standpunten uit rapporten en literatuur, en de bijbehorende discussies.