In de negentiende eeuw stond Dahomey bekend als een land waar mensenoffers wijdverbreid waren. In Europa deden talloze wilde geruchten de ronde over de barbaarse gebruiken van dit West-Afrikaanse koninkrijk. Echter, aan het begin van de achttiende eeuw had nog geen enkele Europeaan van Dahomey gehoord. Terwijl Europese slavenhandelaren op de Slavenkust hevig met elkaar concurreerden, groeide Dahomey in het binnenland onopgemerkt uit tot een aanzienlijke politieke en militaire macht. In 1732 maakte de West-Indische Compagnie, die juist in deze periode probeerde haar activiteiten op de Slavenkust te hernieuwen, op ruwe wijze kennis met het nieuwe koninkrijk. Dat jaar veroverde Agaja, de heerser van Dahomey, de factorij Jaquin van de Compagnie na een conflict met koopman Hendrik Hertogh. Hertogh wist te ontsnappen, maar enkele medewerkers van de Compagnie werden gevangengenomen en naar het binnenland gebracht. Een jaar later stuurde de WIC haar hoofdmagiistraat Jacobus Elet naar de koning van Dahomey om te onderhandelen over de vrijlating van de gevangenen en het herstellen van handelsrelaties. Ondanks de hartelijke ontvangst en de vrijlating van de Nederlandse gevangenen, leidde Elet’s reis niet tot het herstel van de handelsrelaties met Dahomey. Integendeel, het vormde de opmaat tot het verlies van de Nederlandse handelspositie op de Slavenkust. Elet hield een dagboek bij van zijn diplomatieke reis, waarin hij zijn ervaringen optekende, inclusief zijn ontmoeting met Agaja en de ceremoniële gebruiken aan het hof. Dit dagboek en de bijbehorende correspondentie bieden een uniek inzicht in dit West-Afrikaanse koninkrijk tijdens zijn expansieve fase en vormen een waardevolle aanvulling op de documentatie van de Nederlandse aanwezigheid in West-Afrika. Deel 99 (2000) in de Werken van de Linschoten-Vereeniging.