In de afgelopen jaren is herstel steeds vaker een centraal doel geworden in verslavingszorg en -preventie. Internationaal is de ‘herstelbeweging’ uitgegroeid tot een essentiële pijler in het drugsbeleid. De auteurs constateren dat de theorieontwikkeling over herstel en het wetenschappelijk onderzoek ernaar nog volop in ontwikkeling zijn. De praktijk staat voor de uitdaging om meer herstelgericht te werken. Een valkuil hierbij is om herstel gelijk te stellen aan abstinentie of om de zorgverantwoordelijkheid naar de cliënt en zijn vaak niet zo sterke netwerk te verschuiven. Met dit boek willen de auteurs het begrip ‘herstel’ verder uitdiepen en verduidelijken. Tegelijkertijd bieden ze richtlijnen aan over hoe herstelgerichte zorg en ondersteuning in beleid en praktijk kunnen worden geïntegreerd. Dit doen ze voor diverse vormen van zorg en ondersteuning, van algemeen welzijnswerk tot geestelijke gezondheidszorg en gespecialiseerde drughulpverlening. Ze geven aan hoe drugsbeleid en -preventie een herstelgerichte benadering kunnen krijgen. Naast interventies wordt er ook aandacht besteed aan enkele kwetsbare groepen met specifieke ondersteuningsbehoeften.