Toen stadhouder-koning Willem III in 1702 kinderloos overleed, kwam er ook een einde aan de Oranjetak van de Nassaus. Hoewel Willem zijn jongere Friese familielid, de veertienjarige Johan Willem Friso, had aangewezen als zijn erfgenaam op zowel dynastiek als politiek vlak, werd hier weinig gehoor aan gegeven. Gedurende tientallen jaren streefden de Friese Nassaus ernaar hun rol als erfgenamen van de Oranjes te vervullen. Marijke Bruggeman onderzoekt, door middel van het concept ‘maatschappelijk vermogen’, eerst welke mogelijkheden de Friese Nassaus hadden om actie te ondernemen, rekening houdend met hun financiële situatie en de sociaal-politieke structuur van de Republiek. Daarna beschrijft ze de strategieën die de verschillende Nassaus toepasten om de erfenis van Willem III te bemachtigen, zoals het markizaat van Veere en Vlissingen, en om de generaalsrang en een positie in de Raad van State te verwerven.