De Koude Oorlog, de levendige discussies binnen de PvdA, de officiële erkenning in 1973, en uiteindelijk de val van de Berlijnse Muur. De relatie tussen Nederland en de DDR, vanaf het prille begin tot het einde. In 1973 erkende Nederland de DDR officieel, maar dit ging niet zonder problemen. In de jaren vijftig was de angst voor het communisme tijdens de Koude Oorlog een groot obstakel voor de erkenning van dit ‘Sovjet-Duitsland’ door westerse landen. Vervolgens begon het politieke debat te groeien. Dit debat bereikte een hoogtepunt na 1966, toen Nieuw Links binnen de PvdA, de PSP en een groep christelijke studenten een campagne startten om de Nederlandse overheid te bewegen om diplomatieke betrekkingen met Oost-Berlijn op te bouwen. Terwijl de meeste voorstanders van erkenning streefden naar ontspanning tussen Oost en West, zagen sommigen de DDR als een beter, anti-fascistisch Duitsland, als een socialistische utopie. Nederland onderhield echter, zoals typisch voor het land, al voor de officiële erkenning in 1973 economische banden met de DDR, zelfs tijdens de hoogtijdagen van de Koude Oorlog. Ook binnen christelijke kringen bleven contacten bestaan. Pas na de erkenning bloeide de relatie echt op. Er werd een vriendschapsvereniging opgericht, de politieke contacten namen toe, en honderden Nederlandse kerkelijke gemeenten kregen een partnergemeente in Oost-Duitsland, enzovoort. Toch bleven de officiële relaties koel, vooral door zorgen over mensenrechten en de herleving van de Koude Oorlog die verdere toenadering bemoeilijkten. Pekelder biedt een uitgebreid overzicht van deze relaties, zowel op persoonlijk als op officieel niveau, en analyseert hoe Nederland de DDR door de jaren heen heeft bekeken.