Nicolaus Westendorp (1773-1836) was een predikant die deel uitmaakte van de Nederlandse romantische traditie. Net als veel van zijn tijdgenoten begon hij zijn literaire carrière als dichter. Hoewel zijn belangrijkste ambitie altijd het predikantschap bleef, verwierf hij nationale bekendheid als oudheidkundige. Als product van de Nederlandse Romantiek stond hij met één been in de ideeën van de Verlichting. Voor hem was oudheidkunde een praktische wetenschap die het pas gevormde Koninkrijk der Nederlanden een solide fundament kon bieden. Het doel was om de liefde voor het vaderland onder de Nederlanders te versterken. Via het tijdschrift Antiquiteiten, dat hij oprichtte, werkte hij samen met Caspar Reuvens (1793-1835), de eerste Nederlandse hoogleraar archeologie. Reuvens onderwees archeologie in de geest van Winckelmann (1717-1768). Ook voor Reuvens was archeologie een praktische wetenschap, bedoeld om het culturele niveau van de Nederlandse elite te verhogen. Westendorp begon zijn werk in de oudheidkunde met een focus op de tekst. Naarmate zijn werk vorderde, realiseerde hij zich steeds meer het belang van archeologische vondsten. Deze vondsten konden helpen om overgeleverde teksten te verifiëren en te verbeteren. Aan het einde van zijn leven legde hij de nadruk vooral op de vondsten. Daardoor werd Westendorp, die zelf nooit fysiek aan opgravingen deelnam, een van de grondleggers van de prehistorische archeologie in Nederland.