Het gebruik van de term “illegalen” voor migranten zonder verblijfsvergunning is een relatief nieuw fenomeen. Er was een tijd dat migranten Nederland binnen konden komen zonder een paspoort en geen speciale vergunningen nodig hadden om hier te wonen en te werken. Vanaf de jaren dertig, en vooral in de laatste decennia van de twintigste eeuw, werd het toelatingsbeleid echter steeds strenger. Dit weerhield migranten er niet van om te blijven komen, terwijl de mogelijkheden om hen terug te sturen beperkt bleven. Het boek “Tussenland” beschrijft de voortdurende komst van nieuwe groepen migranten zonder toestemming en onderzoekt hoe beleidsmakers, het parlement, de publieke opinie en de migranten zelf betrokken raakten in de discussie over wie mocht blijven en wie niet. De studie toont aan dat juist door het strikte toelatingsbeleid en de nadruk op controle migranten werden gecriminaliseerd en dat illegalisering in de hand werd gewerkt.