Steeds vaker nemen private organisaties de verantwoordelijkheid voor orde en veiligheid op zich. Horecaondernemers en winkeliers grijpen zelf in bij wangedrag. Eigenaren van seksbedrijven bestrijden mensenhandel en gedwongen prostitutie. Woningcorporaties zetten huurders uit die elders in de buurt problemen veroorzaken. Niet de overheid, maar de KNVB legt de zwaarste straffen op aan hooligans, zelfs voor verstoringen van de openbare orde ver buiten het stadion. Gemeenten huren in toenemende mate particuliere beveiligers in om de openbare orde te handhaven. Het is niet zonder reden dat de particuliere beveiligingssector in deze eeuw een enorme groei heeft doorgemaakt. Niemand zal ontkennen dat maatschappelijke problemen effectief via privaatrecht kunnen worden aangepakt, mits een private organisatie voldoende in staat is om de naleving van opgelegde straffen te waarborgen. Toch roept deze ontwikkeling vragen op binnen de rechtsstaat. Het handhaven van orde en veiligheid is eeuwenlang een kerntaak van de overheid geweest, en dat om goede redenen. Kunnen we de handhaving van de openbare orde zomaar privatiseren zonder gevolgen? Worden fundamentele rechten niet in het gedrang gebracht? Voldoet de kwaliteit van rechtsbescherming bij private handhaving aan de minimumeisen? Is het publiek zich bewust wanneer ze met private ordehandhaving te maken hebben? Is de verantwoordelijkheid voor orde en veiligheid voldoende gewaarborgd?