Satire is een moeilijk te definiëren fenomeen. Satirische werken, zoals teksten en cartoons, zijn vaak niet eenduidig te interpreteren en combineren op slimme wijze ernst met humor. In dit boek wordt de werking van dit ongrijpbare fenomeen nader onderzocht, vooral binnen de context van de turbulente laatste decennia van de achttiende eeuw, namelijk de Patriottentijd (1780-1787) en de Bataafse Tijd (1795-1806). Twee belangrijke casestudies uit de periodieke opiniepers staan centraal: een reeks ‘toverlantaarns’ en ‘rarekieks’ uit 1782-1783, en de almanak-pastiche De Lantaarn (1792-1801) van Pieter van Woensel. Door middel van een uitgebreide culturele analyse van deze bronnen worden verschillende aspecten van satire belicht, zoals de rol van de satiricus, de invloed van satire op het publieke debat, en de functie van parodie als satirisch middel.