Tijdens geen enkele andere periode in de geschiedenis zijn er zoveel inspanningen en maatregelen genomen voor het onderwijs van het Nederlands in Wallonië en Luxemburg als tijdens het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden (1814-1830). Koning Willem I maakte het Nederlands, dat hij als nationale taal had uitgeroepen, niet alleen verplicht in Vlaanderen, maar streefde er ook naar om het via het onderwijs te introduceren in de Waalse provincies en het Groothertogdom. Hij hoopte dat een gemeenschappelijke taal een gevoel van eenheid zou creëren onder alle inwoners van zijn rijk, namelijk Walen, Luxemburgers, Vlamingen en Noord-Nederlanders. Op de lange termijn moest dit leiden tot een sterke en vaderlandslievende natie. Dit boek onderzoekt, met behulp van uniek en nooit eerder bestudeerd bronnenmateriaal, wat er van deze plannen terecht is gekomen, ondanks alle protesten en tegenwerking. Naast de resultaten worden ook de gevolgen van koning Willems taal- en onderwijspolitiek in Wallonië en Luxemburg besproken, zowel voor het Verenigd Koninkrijk zelf als voor het jonge België dat erop volgde. Dit boek biedt daardoor tal van aanvullingen en nieuwe inzichten in een cruciale periode van onze negentiende-eeuwse geschiedenis.