In februari 1760 stond heel Den Haag op zijn kop toen bekend werd dat de Friese edelman Onno Zwier van Haren door zijn eigen dochter van incest werd beschuldigd. Van Haren, die diverse belangrijke publieke functies had vervuld, was op dat moment lid van de Staten-Generaal namens Friesland. Zijn politieke loopbaan werd abrupt afgebroken. In zijn woonplaats Wolvega wijdde hij zich in korte tijd aan het schrijven van een omvangrijk literair werk, bestaande uit toneelstukken, gedichten en een epos over de geuzen. In zijn teksten probeerde Van Haren te bewijzen dat de incestbeschuldiging voortkwam uit politieke motieven. Hij schilderde zichzelf af als een trouwe vaderlander die een goede band had gehad met de inmiddels overleden Willem IV en prinses Anna. Met zijn onderwerpen uit de Nederlandse geschiedenis was Onno Zwier van Haren een vernieuwende dichter, een vroege romanticus. Deze fascinerende biografie verkent zowel de historische als de literaire aspecten van zijn leven. De schokkende gebeurtenissen van 1760 vormen het keerpunt tussen zijn rol als staatsman en zijn werk als dichter.