In de afgelopen decennia heeft het vraagstuk van onrechtmatig verkregen bewijs veel discussie opgeroepen. Vooral in het strafrecht leidde de straffeloosheid van ‘ernstige criminelen’ door de uitsluiting van onrechtmatig bewijs tot grote verontwaardiging onder degenen die van mening zijn dat misdaad zonder uitzondering bestraft moet worden. Strafrechtjuristen benadrukken echter dat de essentie van het strafrecht primair in het strafprocesrecht ligt, waar de integriteit van het proces essentieel is en onrechtmatig verkregen bewijs daar niet mee te verenigen is. Toch is uitsluiting niet de enige mogelijke sanctie, aangezien in civiel, fiscaal en bestuursrecht onrechtmatig verkregen bewijs vaak gebruikt kan worden zonder dat de onrechtmatigheid verdere consequenties heeft. In Nederland en andere landen wordt gewerkt aan hervormingen in de rechtsvordering. Deze bundel beoogt bij te dragen aan een beter begrip van de zin en het doel van regels voor rechtmatige bewijsverkrijging. Het bevat bewerkte bijdragen van blijvende waarde van een conferentie – georganiseerd door het Paul Scholten Instituut in 1998 – over onrechtmatig verkregen bewijs. Daarnaast zijn er bijdragen van auteurs opgenomen die destijds niet op de conferentie konden spreken.