Zijn rechters geneigd om verdachten vrij te spreken omdat ze te snel meegaan met alternatieve scenario’s die door de verdachten worden aangedragen? In deze oratie, die van belang is voor iedereen die zich bezighoudt met het achterhalen van de waarheid, onderzoekt Stevens de manier waarop rechters argumenteren in zaken die leiden tot vrijspraak. Ze ontdekt dat er enerzijds veelbelovende theorieën bestaan over sterke argumentatie en bewijsvoering binnen niet-juridische vakgebieden. Anderzijds zijn deze theorieën nog niet succesvol omgezet in praktische argumentatieregels voor het strafrecht. Stevens gebruikt een beoordelingskader dat zowel is gebaseerd op jurisprudentie van de Hoge Raad als op bayesiaanse logica om verschillende vrijspraken te analyseren. Uit deze analyse blijkt dat rechters moeite hebben met het redeneren in termen van waarschijnlijkheid en dat ze vaak niet de juiste vragen stellen over de alternatieve scenario’s die verdachten aandragen. De auteur doet aanbevelingen om te komen tot verbeterd onderzoek en argumentatie door rechters.