De Nederlandse spelling is gegrond op de uitspraak en klanken van de taal, en dit zou ook de basis moeten zijn voor de didactiek. Dit boek beschrijft hoe dat gerealiseerd kan worden. Het behandelt alle spellingcategorieën uitvoerig, met achtergrondinformatie en didactische richtlijnen.

Spellingonderwijs moet altijd gericht zijn op hoe het in eigen teksten kan worden toegepast. Vanuit de betekenissen in je hoofd moet je gebruikmaken van de klanken van woorden om te bepalen welke letters nodig zijn.

De didactiek voor grammatica richt zich op het herkennen van samenhang en betekenisrelaties binnen en tussen zinnen. Deze betekenis is universeler dan de structuur of benamingen en kan direct worden toegepast in verschillende taaldomeinen.

Leerlingen leren ook de (functie van de) persoonsvorm te herkennen, wat essentieel is voor correcte spelling, omdat alleen de persoonsvorm soms een afwijkende spelling vereist. Wat vroeger ‘werkwoordspelling’ werd genoemd, is tijdverspilling, aangezien alle andere werkwoordsvormen de reguliere spelling volgen. Ook hier is de spreektaal de basis. Hoe dit in zijn werk gaat, wordt uitgebreid en met duidelijke doelen beschreven.