Hans Faverey (1933-1990) is bekend als de dichter van de ingehouden adem. Zijn poëzie wordt vaak als onnavolgbaar en hermetisch bestempeld. Toch betekent de onaantastbare status van zijn klassieke werken niet dat ze ontoegankelijk hoeven te zijn.

In een bundel van essays werpen tien essayisten, wetenschappers en dichters hun licht op minder bekende aspecten van Faverey’s poëzie. Ze onderzoeken zijn verwantschap met de werken van Meister Eckhart, Wallace Stevens, Paul van Ostaijen en Mallarmé. De auteurs bieden verfijnde en heldere analyses van verschillende gedichtenreeksen en verkennen de muzikale elementen in zijn poëzie. Bovendien schetsen documenten, foto’s en herinneringen een onverwacht en verstild portret van de dichter.

“Die zo rijk zijn aan zichzelf” is de eerste zelfstandige uitgave volledig gewijd aan het oeuvre van Hans Faverey. De essays en documenten bieden nieuwe richtlijnen voor een hernieuwde en voortdurende lectuur van zijn werk.

Samenstelling en redactie zijn verzorgd door Hans Groenewegen.

Bijdragen zijn geleverd door: Arjen Mulder (Medium van de volledigheid), Martin Reints (Au pays de la métaphore. Hans Faverey en Wallace Stevens), Maria van Daalen (Hoe weerloos), Rein Bloem (De schaamteloze steen), Gillis Dorleijn (‘… maar van niets het meest’. Muziek en poëzie bij Faverey), Erik Spinoy (De sneeuwuil en de sjimpansee. Over Faverey en Van Ostaijen), Wiel Kusters (Ontvreemde kristallen. Aantekeningen over het ‘Het ontbrokene’), Jean-Paul Den Haerynck (De ontsnapte dolfijn. Faverey en Vlaanderen), en C.O. Jellema (Doorwoelde stilte).

“Die zo rijk zijn aan zichzelf” is het vijfde deel in de serie Poëzie & Poetica.