De Nederlandse staatsman mr. Guillaume Groen van Prinsterer (1801-1876) gebruikte afwisselend de termen ‘antirevolutionair’ en ‘christelijk-historisch’ om zichzelf te beschrijven. Maar wat bedoelde hij precies met die laatste term? Hoe zag hij de verbinding tussen ‘christelijk’ en ‘historisch’? Wat waren de achterliggende redenen voor zijn voorkeur voor een historische benadering van de politiek? W.G.F. van Vliet onderzoekt deze vragen en bespreekt daarnaast de zienswijzen van Groens buitenlandse tijdgenoten, zoals de Duitse lutheraan Stahl, de Iers-Britse conservatief Burke en de Franse calvinist Guizot. Groens historische benadering had duidelijke politieke gevolgen, wat blijkt uit zijn standpunten in belangrijke politieke kwesties zoals de Belgische kwestie, de relatie tussen kerk en staat, het onderwijsvraagstuk en de rol van de constitutionele monarchie. Van Vliet sluit zijn boek af met samenvattende overpeinzingen over Groens historische benadering, in samenhang met de ideeën van latere politici, historici en theologen.