Na het behalen van zijn doctoraat in de rechten, besloot Andries Cornelis Dirk de Graeff een carrière in Nederlands-Indië na te streven. Hij vervulde diverse rollen binnen de Algemene Secretarie, was lid en later vicepresident van de Raad van Nederlands-Indië, en na een korte periode als buitengewoon gezant in Tokio en Washington, werd hij uiteindelijk benoemd tot gouverneur-generaal. Tijdens zijn ambtstermijn (1926-1931) vonden enkele schokkende gebeurtenissen plaats, en deze periode markeerde het einde van de ethische politiek. De Graeff, die een voorstander was van een idealistische benadering, kreeg hevige kritiek van de koloniale hardliners, die hem verweten te soft op te treden tegen de opstandelingen. Herman Smit gebruikt de correspondentie tussen De Graeff en de voormalige gouverneur-generaal en oud-minister van Koloniën A.W.F. Idenburg om De Graeff te schetsen als een bestuurder die tussen twee vuren stond. Hoewel De Graeff probeerde het vertrouwen tussen de machthebbers en de onderdrukten te herstellen, leidde zijn beleid tot een vergroting van de kloof.