Sinds de millenniumwisseling krijgt het bestrijden van achterstanden en het verbeteren van de leefbaarheid in zogenoemde probleemwijken veel aandacht in de politiek. Het aantal wijken dat als probleemwijk wordt bestempeld, varieert echter sterk afhankelijk van de minister die verantwoordelijk is. In 2000 identificeerde minister Remkes 643 probleemwijken. Minister Kamp verminderde dit aantal tot 56. In 2006 verhoogde minister Winsemius het aantal opnieuw naar 140, om het daarna weer terug te brengen naar 56 prioriteitswijken. Begin 2007 kwam minister Vogelaar aan het roer en introduceerde de 40-wijkenaanpak, die waarschijnlijk ook door haar opvolger Van der Laan wordt voortgezet. De noodzaak van een wijkaanpak wordt gedurende deze tijd nauwelijks ter discussie gesteld. Het beleid richt zich op gebiedsgerichte interventies, waarbij de nadruk ligt op de wijken in plaats van de bewoners. Het is nuttig om enige afstand te nemen van de politieke actualiteit en de wijkaanpak kritisch te evalueren. Wat maakt een wijk tot een probleemwijk? Welke wijken betreft het en hoe kunnen de problemen in deze wijken worden aangepakt? Dit boek onderzoekt deze fundamentele vragen en gaat dieper in op de kern van de kwestie: problemen in wijken of probleemwijken?