Volgens de tragediedichter Sofokles schreeuwt de Griekse krijger Filoktetes ‘Papai, a, papapai, apa, apa, papai’ terwijl hij lijdt onder ondraaglijke pijn. Zijn kreten zijn zo afschuwelijk dat hij geïsoleerd wordt achtergelaten op een verlaten eiland. Jaren later probeert Odysseus hem met een list over te halen om alsnog mee te vechten tegen Troje. Dit verhaal van Filoktetes roept belangrijke ethische en politieke vragen op. Hoe moeten we reageren op menselijk lijden en welke invloed heeft de directe confrontatie met een ander daarop? Hoe verhoudt de morele oproep van een lijdende medemens zich tot de eisen van politieke en professionele trouw? Deze vragen zijn ook vandaag de dag relevant voor de rol van juristen binnen een sociaalliberale rechtsorde. De toeslagenaffaire, het Groninger aardbevingsdossier, de schuldenproblematiek, de harde aanpak binnen het sociale domein en het migratierecht: dit zijn voorbeelden waar juristen beslissingen nemen met verstrekkende gevolgen voor burgers. Zijn juristen bij het nemen van deze beslissingen voldoende afgestemd op de gerechtvaardigde belangen van burgers? Hoe kunnen zij de balans vinden tussen hun juridische verantwoordelijkheden en hun verbondenheid met medeburgers? Hoe kunnen juristen het beste omgaan met de ‘schreeuw’ van burgers?