Plotseling is het onderwerp van discussie geworden: generaties, hun onderlinge verschillen en hun relaties. De jongste generatie wordt soms gedegradeerd tot de “patatgeneratie” en dan weer geprezen als de “generatie Einstein”. Er is sprake van een verloren generatie en een stille generatie. De babyboomers krijgen het verwijt dat ze geen ruimte willen maken voor jongere generaties en dat ze bovendien erg goed voor zichzelf hebben gezorgd met een comfortabel pensioen, ten koste van hun kinderen en kleinkinderen. Zijn generaties echt zo duidelijk van elkaar te scheiden en is er, net als in de jaren zestig, weer sprake van een generatiekloof? Het Sociaal en Cultureel Rapport 2010 onderzoekt eerst hoe generaties binnen gezinnen en families zich tot elkaar verhouden. Hebben de kinderen het financieel en maatschappelijk beter of juist slechter dan hun ouders? Wat dragen ouders bij aan het sociale en culturele kapitaal van hun kinderen? In welke mate ondersteunen en helpen de generaties elkaar binnen de familie? In het publieke debat gaat het minder over familiale, maar meer over maatschappelijke generaties. Geboortejaren die door specifieke maatschappelijke, politieke en economische omstandigheden in hun jeugd een bijzonder stempel hebben gekregen. Welke “formatieve” ervaringen in de twintigste eeuw hebben generaties een eigen karakter gegeven? Wat betekent dit voor henzelf en hun relatie tot de generaties voor en na hen? Is er wel een duidelijke scheiding tussen de generaties vast te stellen? “Wisseling van de wacht” biedt een verrassend, vaak ontnuchterend en soms ook schokkend beeld van de generaties in Nederland.