Melanie Klein biedt een beknopt overzicht van haar theorie met minimale vaktaal. Ze stelt dat een baby een aangeboren onbewust bewustzijn heeft van het bestaan van zijn moeder. De baby verwacht niet alleen voeding van haar, maar verlangt ook naar haar liefde en begrip. Dit gaat gepaard met gevoelens van frustratie, ongemak en pijn. In deze fase vormen gulzigheid en nijd belangrijke obstakels. Psychische mechanismen zoals projectie, introjectie, onbewuste fantasieën, achtervolgingsangst en splitsing komen in werking, wat bekendstaat als de ‘paranoïde-schizoïde positie’. Desondanks zal het vermogen van het kind om goedheid en liefde te ervaren als tegenwicht dienen tegen deze destructieve emoties, wat uiteindelijk leidt tot psychische integratie, dankbaarheid en empathie, ook wel de ‘depressieve positie’ genoemd. Dit illustreert hoe onze vroege kinderlijke fantasieën en emoties zich ontwikkelen tot complexe psychische structuren die onze huidige waarnemingen en ervaringen beïnvloeden. Melanie Klein (1882-1960), een psychoanalytica van Oostenrijks-Britse afkomst, heeft baanbrekend werk verricht op het gebied van kinderpsychotherapie. Ze werd sterk beïnvloed door Sigmund Freud en is een van de pioniers van de objectrelatie-theorie. Deze publicatie, een lezing die Klein in 1959 gaf, maakt deel uit van haar standaardwerk ‘Envy and Gratitude and Other Works’. De tekst is voorzien van een inleiding en een biografische schets door psychotherapeut en psychoanalytica Leontine Brameijer. Deze uitgave betreft de tweede druk.