Veel kleuters zijn in staat om een verhaal te herkennen en kunnen vaak zelf al een kort verhaaltje vertellen of navertellen. Dit toont aan dat ze al een zekere mate van begrip hebben over hoe verhalen in elkaar zitten. Maar waaruit bestaat precies datgene wat kinderen herkennen als de kenmerken van een verhaallijn of de gangbare praktijken van het vertellen? Inzicht in de kennis die kleuters hebben van verhaalstructuren en vertelconventies is essentieel om vragen te kunnen beantwoorden zoals: hoe kunnen kinderen naarmate ze ouder worden steeds ingewikkeldere verhaalstructuren begrijpen, en wat leren ze daarbij precies? Wat maakt een verhaalstructuur voor kleuters (te) ingewikkeld of juist eenvoudig? En waarom vinden kleuters bepaalde verhaalonderdelen wel of niet spannend of grappig? Een structuralistische benadering van het voorlezen van prentenboeken aan kleuters kan helpen deze en andere vragen te beantwoorden en geeft een beter beeld van hoe literaire competentie zich ontwikkelt. Er wordt daarbij specifiek aandacht besteed aan personages, spanning en ironische humor in prentenboeken. ‘Prentenboeken lezen als literatuur’ onderzoekt literaire competentie vanuit theoretische perspectieven en praktische benaderingen, waaronder onderwijsdoelstellingen en literatuureducatie. De leesmethode die in dit boek wordt voorgesteld, is toegepast en geoptimaliseerd via onderzoek naar onderwijsontwikkeling in kleutergroepen. Hierbij zijn leesaanwijzingen ontwikkeld voor vierentwintig prentenboeken. De effectiviteit van het voorlezen met deze aanwijzingen is aangetoond met een experiment. Het boek biedt tal van praktijkvoorbeelden, methodes en didactische inzichten om de literaire competentie van kinderen op een uitdagende en educatieve manier te bevorderen. Door de combinatie van theoretische inzichten en praktische toepasbaarheid is dit boek interessant voor iedereen die zich bezighoudt met de literaire ontwikkeling van jonge kinderen.