Dit boek richt zich op de afschaffing van de slavernij in Paramaribo. Terwijl klassieke werken over Suriname zich vaak concentreren op de slavernij op plantages, waar weinig vrijen en veel slaven woonden, belicht dit boek de unieke situatie in Paramaribo. Aan het einde van de slavernijperiode was de meerderheid van de stadsbevolking niet langer slaaf. Op 31 december 1862 telde Paramaribo ongeveer 19.000 inwoners, waarvan de meeste vrij en gekleurd waren. Dit betekent dat hoewel deze inwoners afstamden van slaven, ze in 1863 zelf geen slaven meer waren. Het boek biedt een boeiende inleiding over slaven en vrijen in Paramaribo en de gebeurtenissen rondom de afschaffing van de slavernij. Dit proces begon in november 1862 en culmineerde in de Emancipatiedag op 1 juli 1863. De auteurs geven diepgaand inzicht in zowel de slaven als hun eigenaren en de doorbreking van de raciale scheidslijnen in de stad. Het boek bevat gedetailleerde informatie over alle 4.320 geëmancipeerden uit Paramaribo, zoals vastgelegd in de Emancipatieregisters van 1863. Deze gegevens omvatten alfabetisch gerangschikte familienaam, voornamen en de oorspronkelijke slavennaam, evenals leeftijd, religie, beroep en familiebanden. Om slaven te mogen bezitten, moest men vrij zijn, ongeacht de huidskleur. Daarom woonden er in 1863 veel gekleurde slavenbezitters in Paramaribo. Het boek documenteert alle particuliere eigenaren van Surinaamse slaven, waarvan de meesten slechts een klein aantal slaven bezaten; de helft had er minder dan vier. Het biedt ook informatie over deze eigenaren, zoals hun woonplaats, etniciteit en het compensatiebedrag dat zij ontvingen bij de Emancipatie, zoals bepaald door de Wet op de Opheffing van de Slavernij van 8 augustus 1862, die een vergoeding van Nf 300 per vrijgelaten slaaf toekende.